Golongan 10.0% termiskin di Malaysia hanya mempunyai purata baki pendapatan sebanyak RM41 sebulan selepas pendapatan kasar ditolak perbelanjaan penggunaan pada 2024, berbanding RM219 pada 2019. Dapatan ini didedahkan dalam laporan From Income to Wellbeing: The State of Households 2026 yang diterbitkan oleh Khazanah Research Institute (KRI) pada Oktober 2026.
Peningkatan pendapatan dan prestasi ekonomi yang baik tidak semestinya bermakna kehidupan rakyat bertambah senang. Bagi kebanyakan isi rumah, perkara yang lebih penting ialah berapa banyak wang yang masih berbaki selepas memenuhi keperluan harian.
Hakikatnya, kenaikan kos sara hidup tidak memberi kesan yang sama kepada semua golongan. Bagi keluarga berpendapatan tinggi, peningkatan harga barang mungkin sekadar mengurangkan lebihan pendapatan. Sebaliknya, bagi keluarga berpendapatan rendah, kenaikan yang sama boleh memaksa mereka mengurangkan perbelanjaan lain.
Pendapatan Meningkat, Golongan Miskin Semakin Tertekan
Menurut Khazanah Research Institute (KRI), pendapatan bulanan penengah isi rumah Malaysia meningkat kepada RM7,017 pada 2024, dengan purata pertumbuhan sebanyak 5.1% setahun antara 2022 hingga 2024.
Antara 2019 hingga 2024, perbelanjaan isi rumah 10.0% termiskin meningkat sebanyak 21.3%, daripada kira-kira RM1,802 kepada RM2,186 selepas mengambil kira perubahan harga, bersamaan tambahan RM384 sebulan.
Sebaliknya, golongan 10.0% terkaya merekodkan peningkatan perbelanjaan yang jauh lebih kecil, daripada kira-kira RM12,724 kepada RM12,789, iaitu pertambahan hanya RM65 atau sebanyak 0.5% sebulan dalam tempoh yang sama.
Walaupun peningkatan perbelanjaan ini dipengaruhi perubahan corak penggunaan dan bukan inflasi semata-mata, perbezaan tersebut menunjukkan bahawa perbelanjaan golongan miskin meningkat lebih cepat berbanding golongan kaya.
Lebih membimbangkan, laporan KRI turut mendapati golongan 10.0% termiskin hanya mempunyai purata baki pendapatan sebanyak RM41 sebulan selepas ditolak perbelanjaan penggunaan pada 2024, berbanding RM219 pada 2019.
Apabila mengambil kira pendapatan selepas beberapa potongan dan pindahan, kumpulan ini mencatatkan purata baki pendapatan negatif iaitu RM246 sebulan. Sebaliknya, golongan 10.0% terkaya masih mempunyai purata lebihan sebanyak RM8,719 sebulan.
Jurang Baki Pendapatan Antara Golongan Kaya Dan Miskin
Perbezaan ini memperlihatkan bahawa golongan berpendapatan tinggi mempunyai lebihan wang yang besar untuk menghadapi peningkatan kos sara hidup. Sebaliknya, golongan termiskin berisiko terpaksa menggunakan simpanan atau berhutang bagi menampung perbelanjaan harian.
Harga Makanan Lebih Membebankan Golongan Berpendapatan Rendah
Kenaikan harga barang boleh menjejaskan semua lapisan masyarakat, namun kesannya terhadap kemampuan kewangan rakyat tetap berbeza. Golongan kaya lebih berupaya menyerap tekanan inflasi kerana mempunyai lebihan pendapatan yang lebih besar, sedangkan golongan miskin lebih terdedah apabila harga keperluan asas meningkat.
Harga makanan dan minuman di Malaysia meningkat sekitar 19.0% sejak 2020 hingga awal 2026, lebih tinggi berbanding kenaikan harga keseluruhan barangan dan perkhidmatan sekitar 14.0% dalam tempoh yang sama.
Keadaan ini menunjukkan bahawa kenaikan harga makanan memberi tekanan lebih besar kepada isi rumah yang memperuntukkan sebahagian besar perbelanjaan mereka untuk keperluan tersebut.
Isi rumah 10.0% termiskin memperuntukkan 38.3% daripada keseluruhan perbelanjaan mereka hanya untuk makanan, berbanding golongan 10.0% terkaya hanya 24.5%.
Selain itu, golongan 10.0% termiskin turut menggunakan 29.3% daripada perbelanjaan mereka untuk perumahan dan utiliti, berbanding nilai purata nasional sebanyak 23.5%. Ini bermakna hampir tujuh daripada setiap sepuluh ringgit yang dibelanjakan oleh golongan tersebut digunakan untuk makanan, perumahan dan utiliti.
Kadar Kemiskinan Masih Ketara Di Banyak Daerah
Jurang kemampuan rakyat turut dipengaruhi perbezaan pendapatan antara kawasan bandar dengan luar bandar. Pada 2024, median gaji pekerja bandar mencatatkan RM2,851, jauh mengatasi RM1,698 bagi pekerja luar bandar.
Perbezaan ini menunjukkan bahawa peluang pekerjaan dan pendapatan tidak diagihkan secara sama rata antara kawasan, sekali gus mempengaruhi kemampuan isi rumah menghadapi peningkatan kos sara hidup.
Laporan ini turut mendedahkan bahawa 111 daripada 166 daerah di Malaysia mencatatkan kadar kemiskinan melebihi purata nasional sebanyak 5.1% pada 2024. Lebih membimbangkan, sebanyak 66 daerah merekodkan kadar kemiskinan melebihi dua kali ganda daripada purata negara.
Sebagai contoh, Pitas di Sabah mencatatkan kadar kemiskinan tertinggi sebanyak 50.0%, manakala Kuala Krai di Kelantan merekodkan 20.2%, iaitu kadar tertinggi di Semenanjung Malaysia.
Angka ini memperlihatkan bahawa peningkatan pendapatan pada peringkat nasional belum tentu dinikmati oleh seluruh rakyat. Masih terdapat kawasan yang berdepan kemiskinan tinggi walaupun ekonomi negara berkembang pada kadar yang memberangsangkan.
Kebergantungan Import Menambah Risiko Harga Makanan
Selain jurang pendapatan, rakyat turut terdedah kepada risiko kenaikan harga makanan akibat gangguan bekalan antarabangsa.
Hampir tiga perempat import daging lembu Malaysia berasal dari India, manakala kira-kira dua pertiga import sayur-sayuran diperoleh dari China.
Kebergantungan kepada beberapa negara pembekal ini meningkatkan risiko gangguan bekalan akibat konflik antarabangsa, perubahan cuaca dan sekatan perdagangan. Risiko ini turut melibatkan pengeluaran makanan tempatan yang bergantung kepada bahan pertanian yang diimport, termasuk baja.
Sebagai contoh, antara Februari hingga Mac 2026, indeks harga baja dunia melonjak sebanyak 26.2% sekali gus meningkatkan kos pengeluaran makanan.
Sekiranya gangguan tersebut menyebabkan harga makanan meningkat, golongan berpendapatan rendah dijangka menerima tekanan kewangan lebih besar kerana sebahagian besar perbelanjaan mereka akan digunakan untuk keperluan asas.
Kemajuan Ekonomi Perlu Dirasai Dalam Kehidupan Rakyat
Dapatan laporan KRI menunjukkan bahawa pemulihan pendapatan dan kemajuan ekonomi negara tidak semestinya membawa kebaikan yang sama kepada semua golongan.
Golongan kaya mempunyai kemampuan yang lebih besar untuk menghadapi inflasi, sedangkan golongan miskin masih bergelut untuk memastikan pendapatan mencukupi bagi memenuhi keperluan harian.
Kejayaan ekonomi tidak wajar diukur hanya melalui pertumbuhan pendapatan negara, tetapi sejauh mana rakyat mampu memenuhi keperluan harian, membina simpanan dan menikmati kehidupan yang lebih terjamin.
